"Ramadan Moubarak!" hoor ik overal klinken; van de halal slager, de man in de shoarmatent, tot het meisje met een hoofddoek achter de kassa. Op zo'n moment voelen we ons allemaal gelijk: we zijn dan één. Dat is de magie van ramadan- alle moslims spreken dan één taal. Of niet?

Elke Ramadan krijg ik ruzie met vrienden over wat moslims nou wel of niet mogen doen. Mijn vriend Mehmet zegt: "Tijdens het vasten mag je je tanden niet poetsen, mag je geen crème aan doen, mag je geen deodorant gebruiken, mag je niet douchen, mag je niet aan seks denken". "Da's onmogelijk", zeg ik. "Luister! Je mag niet vloeken, niet roddelen, niet hebzuchten, niet vechten, niet ruziën".

"Wat zijn we nu dan aan het doen?".

Onder moslims heersen verschillende opvattingen over hoe ze moeten vasten. Sommigen zijn daarin meer extreem dan anderen. Mijn oom slikt bijvoorbeeld zijn eigen spuug niet in, want "dat is ook drinken". De hele dag spuugt hij links en rechts zodat Allah hem niet straft. Tevens is een fanaticus niet hetzelfde als een radicaal.

Ramadan is God's cadeau aan moslims om tot reiniging te komen. Sommigen zijn daarin fanatieker dan anderen en stellen zichzelf meer regels. Misschien zijn we het niet allemaal eens op bepaalde punten als het om de ramadan gaat, maar het basis principe blijft: je eraan te herinneren wie je bent en wat je hebt. Dan herinner je je vanzelf dat je dankbaar moet zijn en dat je de minder gelukkigen altijd een handje kunt helpen.

Uiteindelijk moet je gewoon doen wat jij denkt dat nodig is. Vast voor jezelf en respecteer elkaars regels en limieten zonder te oordelen wat goed of fout is. Als iemand slechts een uurtje kan vasten, maar zich uiteindelijk het basis principe van de ramadan herinnert, dan is zijn of haar vast toch geslaagd? Door voor jezelf te vasten, vast je immers ook voor elkaar. Dat is de ware essentie van ramadan: eenheid, geen verscheidenheid. Vast in vrede, op jouw manier. Ramadan Moubarak!