Bekende situatie. Spitsuur. De trein arriveert en de eerste desperados lopen alvast op de eerste de beste deuren af terwijl de trein nog beweegt. Zij weten hoe het gaat. Zodra de deuren opengaan, sprint iedereen naar binnen om de laatste beschikbare zitplaatsen te veroveren. "Mag ik hier zitten?" hoor je geïrriteerd weerklinken, en zodra alle stoelen zijn bezet, moeten de andere passagiers een eigen oplossing verzinnen.

Sommigen geven de strijd op en blijven gewoon staan. Anderen lopen hoopvol door, alleen om te ontdekken dat de andere coupés ook volgepropt zijn. Totdat ze in een eersteklascoupé binnenstappen en... KNAK! Drie mannen in pak met een dagblad en een kop koffie in de hand die naar je kijken met glimlachende ogen: "Wij hebben gegarandeerd een plek, tweedeklasser!"

Waarom hebben we in godsnaam eerste klas in de trein? Oké, sommigen kiezen ervoor om te ontspannen, om in vrede te reizen, voor het gemak of gewoon omdat het dikverdiend is. Maar zolang er soms net zoveel eerste- als tweedeklascompartimenten zijn, en zolang die maar halfvol zijn terwijl ik geen zitplaats heb, kan de NS wat mij betreft de eerste klas schrappen.

Oh, heimwee naar Afrika! Eén prijs per kaartje, één klas, first come, first serve! En er is gek genoeg altijd plek. Als de trein eindelijk eens een keertje langskomt, stormt iedereen naar binnen, totdat je op het punt aankomt waarop je denkt: ‘Oké, nu kan er écht niemand anders meer bij!'- weet dan dat de trein maar halfvol is! Ah, dat gevoel van samenzijn.

Een goeie vriend vertelde me ooit: "Dutch people have no class." In de positieve zin hé. De bourgeoisie en aristocratie: passé. Waarom het onderscheid tussen arm en rijk ondersteunen door de eerste klas te laten voorbestaan? De naam alleen suggereert dat de ene mensensoort hoger is dan de andere. In bussen, trams of metro's hoor je toch niemand klagen? Iedereen is gedurende een paar zones even gelijk.

"Eén klasse betekent één volk," zeggen de revolutionairen. Amen.